در سوگ شهیدان رسانه
كـــه دگـــر نـيـســـت تـــاب پـــروازم
بـعـــد از ايــن مــرغِ دردســر ســازم
ظـــاهـــراً گـــرچـــه آهـنـيـــن بـــالـم
زاهــنـيــن بــالِ خــويـش مـينـالـم
شـور و شـوق جـوانـيام رفتـه اسـت
دورهي كـــامـــرانـــيام رفـتــه اســت
ديـگــرم چــون "هـمــا" مـپنـداريـد
از مـــن خـسـتــه، دســت بــرداريــد
كـنــج ايــن آشـيــانــه بــايــد خـفـت
عـيـب خــود را بهدوست بايد گفت
چـشــم تــدبـيــر اگــر كـه بگشـاييـد
بـــي مــن ايــن راه را بـپـيـمــايـيــد
آنســـوي آشـيـــانـــه غـــوغــا بــود
دســتهــا، چشـمهـا، خبـرهـا بـود
كـــاروانـــي ز خـــطـــهي "اخـبـــار"
بــــود مــهــمــــانِ كــــاروانــســــالار
هـمــــه چـشــمانـتـــظـــار آن پـــرواز
وه چــه پــرواز، غــرقــه در صـد راز
لـحــظــههــا و دقـيـقــههــا مــيمـرد
چـشـم سـاعـت به خوابشان ميبرد
چـشــمهــا، تـشـنــهي خـبـر بـودنـد
هــمـــه آمـــادهي سـفـــر بـــودنـــد
شــــوق پــــرواز بــــود در دلــشـــان
كــس نمـيجسـت حـلّ مشكلشـان
هــــرچـــه آن مـــرغ آه و زاري كـــرد
نـــالـــههـــا كـــرد و بــيقــراري كــرد
هـيــچكــس بــانــگ مــرغ را نشنيـد
آنهــمــه عـجــز و لابــه را نخـريـد
هـمگـــي مـــرغ را جـــوان ديـــدنــد
آنچـه مـيخـواستنـد "آن" ديـدنـد
لــب او را بــه جـهــل خـود بستنـد
پــشــت ديــوار وهـم بـنـشـسـتـنـد
دســـت تـقـــديـــر بــاز، بــازي كــرد
شـعلـه افكنـد و صحنـهسـازي كرد
شـــد بـــه فـــرمـــان كـــاروانـســالار
بــــاز آمــــاده، مــــرغــــك بــيـمـــار
آن خـبــرســازهــا "خـبــر" گـشـتنـد
چــونكــه بـا مـرغ همسفـر گشتنـد
مـــــرغِ روحِ مــســـــافـــــران پـــــرزد
رنــــگِ غــم بــــرنــگـــاهِ كـشـــور زد
كــوچــه را غـم گــرفــت در آغـوش
شـهـرمـان شـد دوبـاره مشكيپوش
عكس يــاران به قـابِ حجله نشست
قلــب حـجلـه زداغشـان بشكسـت
بــــــه روان هـــمـــــه ســلام و درود
رحـمــــت بــــيدريـــغ حّـــي ودود
جـمله رفتند و اين سؤال به جاست
كز چه اين مُلك، دشت رنج و بلاست؟
دســت تـقــديـر، كـاش بستـه شـود
ويـن طلسـم عـزا، شكستـه شـود.
بـعـــد از ايــن مــرغِ دردســر ســازم
ظـــاهـــراً گـــرچـــه آهـنـيـــن بـــالـم
زاهــنـيــن بــالِ خــويـش مـينـالـم
شـور و شـوق جـوانـيام رفتـه اسـت
دورهي كـــامـــرانـــيام رفـتــه اســت
ديـگــرم چــون "هـمــا" مـپنـداريـد
از مـــن خـسـتــه، دســت بــرداريــد
كـنــج ايــن آشـيــانــه بــايــد خـفـت
عـيـب خــود را بهدوست بايد گفت
چـشــم تــدبـيــر اگــر كـه بگشـاييـد
بـــي مــن ايــن راه را بـپـيـمــايـيــد
آنســـوي آشـيـــانـــه غـــوغــا بــود
دســتهــا، چشـمهـا، خبـرهـا بـود
كـــاروانـــي ز خـــطـــهي "اخـبـــار"
بــــود مــهــمــــانِ كــــاروانــســــالار
هـمــــه چـشــمانـتـــظـــار آن پـــرواز
وه چــه پــرواز، غــرقــه در صـد راز
لـحــظــههــا و دقـيـقــههــا مــيمـرد
چـشـم سـاعـت به خوابشان ميبرد
چـشــمهــا، تـشـنــهي خـبـر بـودنـد
هــمـــه آمـــادهي سـفـــر بـــودنـــد
شــــوق پــــرواز بــــود در دلــشـــان
كــس نمـيجسـت حـلّ مشكلشـان
هــــرچـــه آن مـــرغ آه و زاري كـــرد
نـــالـــههـــا كـــرد و بــيقــراري كــرد
هـيــچكــس بــانــگ مــرغ را نشنيـد
آنهــمــه عـجــز و لابــه را نخـريـد
هـمگـــي مـــرغ را جـــوان ديـــدنــد
آنچـه مـيخـواستنـد "آن" ديـدنـد
لــب او را بــه جـهــل خـود بستنـد
پــشــت ديــوار وهـم بـنـشـسـتـنـد
دســـت تـقـــديـــر بــاز، بــازي كــرد
شـعلـه افكنـد و صحنـهسـازي كرد
شـــد بـــه فـــرمـــان كـــاروانـســالار
بــــاز آمــــاده، مــــرغــــك بــيـمـــار
آن خـبــرســازهــا "خـبــر" گـشـتنـد
چــونكــه بـا مـرغ همسفـر گشتنـد
مـــــرغِ روحِ مــســـــافـــــران پـــــرزد
رنــــگِ غــم بــــرنــگـــاهِ كـشـــور زد
كــوچــه را غـم گــرفــت در آغـوش
شـهـرمـان شـد دوبـاره مشكيپوش
عكس يــاران به قـابِ حجله نشست
قلــب حـجلـه زداغشـان بشكسـت
بــــــه روان هـــمـــــه ســلام و درود
رحـمــــت بــــيدريـــغ حّـــي ودود
جـمله رفتند و اين سؤال به جاست
كز چه اين مُلك، دشت رنج و بلاست؟
دســت تـقــديـر، كـاش بستـه شـود
ويـن طلسـم عـزا، شكستـه شـود.
مصطفی بادکوبه ای - نشریه نامه
+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم دی 1384ساعت 3:23  توسط دمو
|
